Eenzaamheid is een gevoel dat iedereen kent. Een gevoel van leegte. Een gevoel van niet -verbonden zijn met de anderen, met de wereld. Het is een verdrietig gevoel en het gaat vaak gepaard met gevoelens van angst en machteloosheid. Wie een levenspatroon heeft dat  geen balans beidt in het leven, voelt zich vaak eenzaam. Wie zich niet goed kan losmaken van dat gevoel, waardoor het blijft voortduren, heeft last van eenzaamheid. Dit wordt ook wel "eenzaam zijn" genoemd. Het is een vast patroon geworden.

Hoe ontstaat eenzaamheid? Eenzaamheid is een overlevingsmechanisme. Een seintje dat ons waarschuwt: pas op, gevaar! Ga op zoek naar de anderen! Met het gevoel van eenzaamheid leren omgaan is net zo natuurlijk als leren omgaan met pijn. Het waarschuwt ons voor onveiligheid, want een mens alleen heeft minder overlevingskans. Zo simpel is het. Eenzaamheid leren we ook al heel jong, als baby of klein kind al.

Eenzaamheid leren we zodra we voor het eerst alleen worden gelaten, zonder de vertrouwde aanwezigheid van onze verzorger. Een zuigeling leeft in een wereld van vaste patronen: eten, slapen, gekoesterd worden, verzorgd worden. Dat veilige patroon is nu verstoord. Veel mensen leren zo spelenderwijs omgaan met eenzaamheid. Beslist niet iedereen ervaart dit als traumatisch.

Voor veel mensen is daar echter de basis gelegd voor langdurige eenzaamheid. Bovendien is eenzaamheid nu voorgoed gekoppeld aan een kinderlijk gevoel van machteloosheid en wanhoop. Opvallend veel mensen die zeggen 'altijd eenzaam te zijn geweest' vertellen dat ze heel jong iets hebben meegemaakt waardoor ze het gevoel hadden niet geliefd te zijn, alleen gelaten te zijn. Het gevoel hebben te veel te zijn, niet goed genoeg te zijn, komt veel voor onder mensen die last hebben van eenzaamheid.

Het denken in patronen heeft consequenties voor hulpverlening!

Voor ondersteuning in uw organisatie neem contact op.